هرميون جلوي پنجره سالن عمومي گريفيندور ايستاده بود و به غروب نارنجي رنگ آسمان بالاي برج خيره شده بود. سعي مي کرد ذهنش را روي سوال هاي بي پايان ببندد تا شايد با آسودگي بتواند به جوابي منطقي براي حل  اين مشکل بزرگ برسد.

رون در تلاش بود که خودش را خونسرد و بي تفاوت نشان دهد تا شايد ديگران را کمي آرام کند اما هر وقت چنين تلاشي مي کرد صورتش مثل گچ سفيد مي شد و در اين حالت کاملا آشکار بود که فکرش به شدت مشغول حل مسئله اي بي راه حل است. هري روي مبل تکي کنار شومينه لم داده بود و آرام به نظر مي رسيد.ولي در درونش در حال مبارزه با آشفتگي هايي بود که قصد داشتند وجودش را به کلي نابود کنند.

هري بارها صحنه هاي مربوط به روياي اخيرش را برسي کرد.تمام آن وقايع را از اول تا آخر و از هر زاويه اي که برسي مي کرد به اين نتيجه مي رسيد که ساعت 10 امشب مرگ خوارها به هاگوارتز حمله مي کنند. ولي با اين حال شک و ترديدي در وجود هري پديدار شده بود.

او به خوبي ميدانست بايد افکارش را خيلي بيشتر از قبل کنترل کند و از اين طريق به ولده مورت اجازه ندهد که به ذهنش راه پيدا کند. ناگهان به ياد کلاس دفاع ذهني دو سال پيش افتاد...ياد اسنيپ ... ياد دامبلدور...ياد......در همان لحظه چهره سيريوس درست رو به رويش ظاهر شد.

از حالت چهره و چين هايي که روي پيشاني اش افتاده بود به وضوح مي شد فهميد که نگران چيزي است.صحنه واضح تر شد...حالا سيريوس با قامتي استوار و محکم رو به رويش ايستاده بود. در وسط سالن عمومي گريفيندور! اين نمي توانست يک خواب يا رويا باشد. هري روي مبل صاف نشست. اين حرکت توجه جيني را جلب کرد....جيني که تا قبل از اين به خواب هري و مرگ خوار

نيمه شب سردي بود. مردي با شنلي سياه به سرعت قدم در کوچه تاريکي گذاشت. هيچ کس در کنار مغازه ها و خانه هاي کوچک آن اطراف ديده نمي شد. نور ضعيفي از چراغ کم سوي بيرون يکي از چايخانه ها ديده مي شد. مرد ناشناس به جلوي چايخانه رسيد و به سرعت داخل شد. مسئول و صاحب چايخانه در حالي که سه ليوان بزرگ نوشيدني را به زحمت با خود حمل ميکرد به طرف ميز روشن کنار شومينه رفت.

تنها مشتريان چايخانه  سه نفر از ماموران خسته  وزارت جادوگري بودند که تمام روز را در تلاش براي برسي و کنترل رفت و آمد هاي آن اطراف سپري کرده و اکنون مشغول استراحت بودند .مرد ناشناس در را به آرامي پشت سر خود بست و نگاهي گذرا به محيط انداخت.

يکي از ماموران که متوجه تازه وارد شد به طرف او برگشت اما در همان لحظه صاحب چايخانه ليوان لبريز از نوشيدني تازه را جلوي چشمش گرفت و توجه او جلب کرد. در آن هنگام مرد ناشناس جلوتر رفت. صاحب چايخانه که هميشه از چهره هاي ناشناس و غريبه هاي دست و دلباز استقبال خوبي ميکرد با لبخندي که تمام دندان هاي کرم خورده اش را به نمايش مي گذاشت جلوي او ايستاد.سپس با لحني چاپلوسانه گفت :

- به چايخانه محقر ما خوش آمديد قربان! لطفا همراه من بيايد تا شما را به کنار بهترين ميز راهنمايي کنم...

اما قبل از اينکه بتواند قدمي به آن طرف بردارد با صداي مرموز غريبه سر جايش ميخکوب شد....- نه متشکرم.. قصد دارم خيلي زود اينجا را ترک کنم....فقط...

او بدون اينکه کلاه شنلش را بردارد، در حالي که همچنان چهره اش مخفي و در تاريکي پنهان شده بود با صدايي آهسته ادامه داد :فقط براي ملاقات با شخصي آمدم...آقاي مانتي پالچ والتر... 

چهره صاحب چايخانه درهم رفت و با شک و ترديد گفت: که اينطور..خوب بله...البته..ايشون اينجان ولي......ولي الان خيلي ديره..متوجه هستيد که.....بهتره فردا صبح بيايد....بله..اينطوري بهتره....البته ما اتاق خالي هم داريم..اگه مايل باشيد......

-کار مهمي دارم فردا خيلي دير است. آقاي والتر هم مدت زيادي است که منتظر من مانده....

-آه...پس اينطوره..باشه همراه من بيايد تا اتاق را نشونتون بدم...

- نيازي به اين کار نيست...خودم راه را پيدا ميکنم...

- باشه هر جور دوست داريد.. طبقه دوم اتاق سوم دست چپ. 

مرد ناشناس بدون لحظه اي توقف با قدم هايي بلند از پله ها بالا رفت. صاحب چايخانه که در پي کشف ارتباط  والتر با آن شخص عجيب و غريب بود همانطور به پله ها خيره ماند. با صداي جيرنگ جيرينگ برخورد دو سکه با ميز کنار شومينه به خودش آمد و به آن طرف برگشت.

- معطل چي هستي چايخانه دار ....چرا از دوستان من پذيرايي نمي کني؟  

مرد ناشناس به طبقه دوم رسيده بود و در راه روي نسبتا طولاني و باريک آن به طرف اتاق مورد نظر حرکت ميکرد. جز صداي برخورد پاهايش با کف راه رو چيز ديگري نمي شنيد. بالاخره به اتاق سوم رسيد. اطراف را با نگاهي گذارا کاويد و بعد به آرامي داخل اتاق شد.

پير مردي روي تخت کنار اتاق نشسته بود. بدون اينکه سرش را برگرداند با بي حالي زمزمه کرد : آورديش؟

و با طعنه ادامه داد :بهترين معجون ساز قرن!

مرد ناشناس دستش را در شنل سياه خود فرو برد و شيشه اي کوچک و خاکستري رنگ را خارج کرد.پير مرد با ديدن بطري از جايش پريد و آن را از دست مرد ناشناس قاپيد.با کمي زحمت درش را باز کرد و محتوياتش را تا قطره آخر سر کشيد. بعد نفس عميقي کشيد طوري که انگار روح آب شده اش را سر کشيده و دوباره زنده شده.... 

مرد ناشناس روي پاشنه چرخيد و به طرف در رفت. پير مرد در حال رفتن به سمت آيينه ترک خورده روي ديوار به زمين افتاد. سخت به خود مي پيچيد ولي با تمام وجود مقاومت مي کرد. با اين حال فرياد کوتاهي کشيد که خيلي زود خاموش شد. در حالي که روي زمين مي خزيد به طرف ديوار رفت و به کمک آن بلند شد. کمي آرام شده بود.  

وقتي صاف ايستاد و خودش را در آيينه ديد دهانش از حيرت باز ماند. طولي نکشيد که خنده شيطاني بر لبانش پديدار شد و با صدايي که اکنون چند برابر قوي تر از قبل به نظر مي رسيد فرياد زد : پناه بر مرلين بزرگ!...اين صورت ....اين صورت منه... باورنکردنيه... 

مرتب به با دستانش نقاط مختلف صورتش را لمس ميکرد . گويي ميخواست مطمئن بشه که اون چه که در آيينه مي بينه روي صورت خودش هم حک شده با تمام جزئيات. پس از دقايقي که به اين ترتيب گذشت پير مرد چند دقيقه پيش که اکنون خيلي جوان تر از سنش به نظر ميرسيد  با  ترديد به نکته اي رسيد که از هيجان جوان شدن کاملا فراموشش کرده بود...

- ولي اين ...اين عادي نيست... 

بعد با تعجب و کمي خشم به طرف مرد ناشناس که هنوز پشت به او ايستاده بود برگشت و تکرار کرد : اين ...اينکه ....لوسيوس است!!....آه اين اصلا عادي نيست.....معجوني که تو به من دادي قرار بود منو جوون کنه ..خودم رو ..نه اينکه منو به کس ديگه اي تبديل کنه....اين قرار ما نبود....

در حالي که صداش به وضوح ميلرزيد ادامه داد : تو معجون تغيير شکل به من دادي؟! 

مرد ناشناس به آرامي گفت :..اوه مانتي....مانتي عزيز... تو واقعا يک ابله ديوانه اي....يعني ميخواي باور کنم که منتظر چنين لحظه اي نبودي؟!

بعد با حرکت سريعي چوبش را از شنلش درآورد و به طرف مانتي برگشت. سکوتي طولاني پديد آمد. مانتي که کاملا شبيه به لوسيوس مالفوي شده بود به ديوار پشت سرش تکيه داده بود و هنوز هم گيج به نظر ميرسيد.... 

پس از چند دقيقه سکوت به آرامي و با قدم هاي لرزان جلوتر رفت و گفت : تو با من چيکار کردي؟

- من با تو هيچ دشمني خصوصي ندارم.... ولي وقتي بر عليه لرد سياه اقدام کردي و به ماموران وزارتي پيوستي... ما رو لو دادي و باعث شدي تمام نقشه هاي ما براي به خدمت گرفتن غول ها خراب شود بايد فکرش رو ميکردي که يک روز کسي از دوستان ديروز و دشمنان
امروزت از طرف لرد سايه به سراغت خواهد آمد... 

مانتي بيچاره از ترس آب دهانش را به سختي قورت داد و من و من کنان گفت : تو که جدي نميگي....يعني لرد سياه متوجه شده؟

- فکر نمي کردم تا اين حد احمق باشي که به اين موضوع شک کني...جناب آقاي پالچ والتر...مامور بي نظير وزارتخانه...يا بهتره بگم جاسوس حق نشناس...

- من... من...هر چي بخواي بهت ميدم فقط بذار برم...تو که واقعا نميخواي منو بکشي؟..ها؟؟؟

- تو همه ما رو به خطر انداختي ...حتي نزديک بود چند تا از بهترين افراد گروه رو از دست بديم. دردسرهايي که تو براي ما درست کردي خيلي بيشتر از دردسرها و مشکلاتي بود که دشمنان برامون ايجاد کردند. اما با اين همه بايد خوشحال باشي..چون با مرگت جون انسان ديگري
را نجات خواهي داد....... 

سپس چوبش را به طرف مانتي گرفت و قبل از اينکه او فرصت کند عکس العملي نشان دهد طلسم ترکيبي مرگ باري را به صورت غير کلامي زمزمه کرد. بعد از برخورد طلسم، مانتي از پشت محکم روي زمين افتاد و در همان لحظه صدايي به گوش رسيد. مرد ناشناس به سرعت باد از
اتاق بيرون پريد و در نزديک ترين اتاق پنهان شد. صداي قدم هاي سبکي شنيده مي شد که در حال نزديک شدن بود. در اتاق هنوز باز بود.جسد مانتي کف اتاق افتاده بود. 

ساحره اي با لباس خواب از اتاقش که مجاور اتاق مانتي بود بيرون آمده و در پي يافتن منبع صدا به راه رو قدم گذاشت ....وقتي در باز را ديد و داخل شد نفسش را در سينه حبس کرد و دستش را جلوي صورتش گرفت.....

-  پناه بر بلايمي!

با قدم هايي که اين بار سنگين به نظر مي رسيد به طرف پايين پله ها دويد.

مرد ناشناس با احتياط از اتاق انتهاي راه رو خارج شد و دوباره به بالاي جسد مانتي برگشت.

لحظه اي در صورت سفيد و چشمان روشن او خيره شد.سپس با حالتي پيروزمندانه گفت:  خداحافظ لوسيوس!

چوبش را دوباره به سمت جسد گرفت و.......

ساحره به کنار ميز ماموران رسيده بود و سعي ميکرد آنها را که بر اثر خوردن نوشيدني هاي قوي از هوش رفته بودند بيدار کند .......  ولي تلاشش بي فايده به نظر ميرسيد.. آنها واقعا زياده روي کرده بودند.....

مرد ناشناس ناگهان در جلوي پله ها ظاهر شد. چند سکه جلوي پاي صاحب چايخانه انداخت و با خونسردي تمام به طرف در رفت.صاحب چايخانه در حالي که سکه ها را جمع ميکرد فرياد زد : متشکرم قربان...متشکرم... باز هم تشريف بياريد.

مرد ناشناس از چايخانه خارج شد و در مسيري تاريک و مه آلود قدم گذاشت.

ظاهرا فرياد تشکر صاحب چايخانه موثر تر از فرياد هاي آن ساحره وحشتزده بود. يکي از ماموران وزارتي سرش سنگينش را از روي ميز بلند کرد و با بي حالي رو به ساحره گفت : چه خبره؟... چرا انقدر داد و فرياد بالاي سر ما راه انداختي؟

- جسد...يه جسد طبقه بالاست...

- چي؟

- قتل...يه نفر رو در طبقه دوم کشتند!

ماموران به همراه ساحره و صاحب چايخانه به طبقه دوم رفتند. هر پنج نفر وارد اتاقي شدند که ساحره به آنها گفته بود جسدي در آنجا ديده...

ماموري که هنوز هم بر اثر خوردن نوشيدني هاي قوي گيج ميزد چشمهايش را چند بار باز و بسته کرد و با ترديد گفت : اينجا کسي نيست يا من چيزي نمي بينم؟!!

مامور دومي رو به ساحره که به کف خالي اتاق چشم دوخته بود کرد و گفت : مطمئنين همين اتاق بود؟

جسدي در اتاق نبود ولي آن ساحره از چيزي که ديده بود کاملا مطمئن بود.

ساحره جوان با خود زمزمه کرد : بله کاملا مطمئنم...يک نفر اينجا روي زمين افتاده بود...خيلي شبيه...شبيه لوسيوس مالفوي بود.......

چند روز از ماجرا گذشته بود ولي با اين همه اين صحنه ها مدام در ذهن اسنيپ در جريان بود ...چايخانه..صاحب طمع کار آنجا...ماموران وزارتي ، ساحره و بالاخره مانتي يا همان لوسيوس...........

تلاش او براي از بين بردن و پاک کردن اين افکار بي نتيجه مي نمود. اما بايد قبل از برگشتن پيش مرگ خوارها و ولده مورت ذهنش را کاملا  خالي و پاک مي کرد و تمام حوادث اين شب مه گرفته را به فراموشي مي سپرد.ولده مورت نبايد به اين موضوع پي ببرد...به اينکه اسنيپ مانتي خائن را به جاي لوسيوس بيچاره کشته......

اما به جز اسنيپ و لوسيوس هيچ کس حقيقت را نميدانست و از فرداي آن روز اين خبر که آن ساحره جسد بي جان لوسيوس مالفوي را ديده همه جا پخش شد. و اين چيزي بود که اسنيپ ميخواست و لوسيوس....کسي که اکنون هزاران مايل با جسدش فاصله داشت!

                                             *نویسنده : سوروس*

آن شب براي اولين بار هري  خيلي سريع به خواب رفت...تنها خوابي که ميديد خواب واقعه آن شب بود و خواب هاي هميشگي که اين بار به طرز حيرت آوري شيرين جلوه ميکردند....

هري خود را بار ديگر در آن راهروي مخوف ميديد.....اين بار به جاي دو راهي هاي گمراه کننده تعداد بيشتري راه وجود داشت که در کنار هر يک از آنها يک ديوانه ساز ايستاده بود...هري بدون توجه به آنها در راهرو ايستاده بود و به فکر اين بود که کدام راه درست هست....

انتظار داشت تا فوکس دوباره به کمکش بيايد ولي اينبار خبري از کمک نبود ....پس از مدتي هري يکي از ديوانه سازها را ديد که دست چروکيده اش را به سمت راهي که در کنار آن ايستاده دراز کرده و به آن راه اشاره ميکند...هري نميدانست چرا ولي براي اولين بار دوست داشت تا به همه حتي يک ديوانه ساز اعتماد کند....

هري مدتي را به قدم زدن سپري کرد....ديگر داشت احساس خستگي ميکرد تا در آخر سه نور سو سو کنان هري را به سوي خود جذب کردند... هري بر سرعتش افزود...واقعا مشتاق بود که بداند آن نورها چه چيزي را روشن کرده اند.به انتهاي راهرو که رسيد سه در را ديد که آن نورها احاطه اشان کرده بودند..روي هر در چيزي نوشته شده بود...

هري نگاهي به نوشته ها انداخت ..ولي انگار که باز هم به همان زبان عجيبي که روي دري که هري براي نابود کردن جانپيچ ديده بود...نوشته بودند.هري سعي کرد که ذهنش را متمرکز کند...بار ديگر نوشته ها تغير حالت دادند و به شکلي که هري کاملا ميتوانست از آنها سر در بياورد در آمدند.بر روي در اول عبارت ((گذشته دور)) نوشته شده بود.در دوم نشان دهنده عبارت ((گذشته نزديک)) بود و در سوم عبارت ((آينده)) را نمايش ميداد.هري با حس غريبي در اول را که عبارت گذشته دور بر روي آن حکاکي شده بود گشود.پشت آن در اتاقي بود مملو ار تابلوهاي نقاشي...

هري به آرامي در را بست و نگاهي به تابلوها انداخت تابلوي اول پسري را نشان ميداد که بالاي درخت ايستاده و سگي زير درخت برايش پارس ميکند و پسر چاقي در کنار سگ ميخندد...هري با تعجب نگاهي به تابلوي بعدي انداخت..عکس پسر نوجواني را نشان ميداد که همراه يک مرد غول آساي ريشو سوار بر قايقي هستند...هري عکسها را به سرعت نگاه ميکردتنها نکته اي که کاملا مشخص بود اين بود که اين تابلو ها خاطرات هري هستند...حتي تاريخ و ساعت دقيق آنها نيز زير تابلو نوشته شده بود...

هري با ديدن آخرين تابلو پسر جواني را ديد که در اتاقي تنها به همراه دختري مشغول عشق بازي است...کمي خجالت کشيد که چرا نقاش آن تصاوير را نيز ترسيم کرده است.!هري از اتاق خارج شد و به سمت اتاق بعدي که با عبارت گذشته نزديک خودنمايي ميکرد رفت اين نيز حاوي چند تابلو بود ولي اين بار تعداد تابلو ها کمتر بود.فقط ده تابلو در اين اتاق بود که همه آنها تصاويري از روز يکشنبه را نشان ميدادند و در کنار آنها کلمه امروز خودنمايي ميکرد.هري اينبار با ديدن عکسها شوکه شد.تمام آنها تصاويري بودند از آن نبرد نفسگير هري براي نابودي جانپيچ.

هري ميتوانست به وضوح خودش را در کناره دروازه طلايي..در کنار رون و هرميون...و همينطور در کنار بيدمجنون ببيند...هري با ذهني آشفته از اتاق خارج شد.نگاهش بر روي دري که عبارت ((آينده)) را نشان ميداد ثابت ماند..با قدمهاي آرام به سمت در رفت..ميتوانست ضربان قلبش را به وضوح احساس کند..نفس را در سينه حبس کرد و وارد اتاق شد..فقط يک تابلو در اتاق بود.روي آن هم عبارت ((دوشنبه-فردا))خودنمايي ميکرد.

هري با ترسي آشکار به تابلو خيره شد..هر چه که قرار بود رخ دهد در ساعت 10 شب رخ ميداد.هري نگاهي به تصوير کرد...او هرگز جايي را به اين اندازه دوست نداشته بود بنابراين به هر صورتي که آن را ميديد برايش قابل تشخيص بود...اينجا سرسراي ورودي هاگوارتز بود..همانجايي که همه جمع ميشدند تا مراسم گروه بندي را انجام دهند يا به سخنان مديره مدرسه گوش دهند...اما اين بار چند تفاوت داشت...

شعله هاي آتش همه جا زبانه ميکشيد و افراد سياهپوش با کلاههاي نوک تيز همه جا بودند...تنها کسي که صورتش پيدا بود فردي بود که جلوي بقيه ايستاده بود..هري او را خوب ميشناخت..او براي هري يکي از منفورترينها بود..با موهاي سفيدش کاملا ميشد او را شناخت....او لوسيوس مالفوي بود.!!!!

- هري خواهش ميکنم بيدار شو....خواهش ميکنم.

هري چشمهايش را باز کرد و ديد که روي زمين نشسته و بدنش خيس عرق است.سرش را که تکان داد دين..سميوس..نويل و در آخر رون را ديد که با چهره هاي وحشت زده به او خيره شده اند.رون نيم نگاهي به بقيه انداخت و گفت : ((هري تو را به خدا بگو چي شده ؟)).هري چشمهايش را به چشمهاي رون دوخت...اولين چيزي که هري به زبان آورد يک پرسش بود : ((ساعت چنده ؟))

رون با تعجب نگاهي حاکي از تمسخر به هري انداخت و گفت : همه اين داد و فريادها واسه...

هري اجازه نداد که رون حرفش را تمام کند ...سر او فرياد کشيد و گفت : فقط بهم بگو اون ساعت لعنتي چه عددي را نشون ميده ؟

رون که حسابي جا خورده بود گفت : ساعت 7 صبحه ولي هري...

هري اجازه نداد حرف رون تمام شود.. با همان لباس از خوابگاه پسر ها سپس از سالن عمومي گريفيندور خارج شد...حتي فريادهاي بانوي چاق که او را بي نزاکت خطاب ميکرد نتوانست افکار هري را به هم بريزد..هري با سرعت خود را به سرسرا رساند..تنها کسي که بايد از موضوع باخبر ميشد پروفسور مک گونگال بود.همه در سرسرا به پسري نگاه ميکردند که با لباس خواب و با پاي برهنه به سمت ميز معلمها ميرود.

هري خدا خدا ميکرد که مک گونگال آنجا باشد..اما در اولين نگاه همه اميدش را از دست داد چون به جز فيلچ ...پروفسور فليت ويک...پروفسور سينسترا و عده اي افراد ناشناس کس ديگري آنجا نبود.هري دو زانو روي زمين نشست و شروع به گريستن کرد حتي ميشد از فاصله اي دور صداي هق هق هري را شنيد.پروفسور سينسترا و پروفسور فليت ويک در ميان انبوه نگاههاي متعجب به سمت هري آمدند و او را از روي زمين بلند کردند..هري با صداي بلند گريه ميکرد و کسي نبود که او را نگاه نکند.حالا ديگر رون...هرميون و جيني هم سر رسيده بودند و داشتند به او نگاه ميکردند که مثل ديوانه ها زاري ميکرد..اشک از چشمان جيني هم سرازير شده بود..

پروفسور سينسترا با حالتي مادرانه سعي در ساکت کردن هري داشت..هري نگاهي به چشمان او انداخت و گفت : خواهش...ميکنم پروفسور...من بايد..همين حالا...پروفسور مک گونگال را ببينم...موضوع مرگ و زندگيه...!پروفسور سينسترا طوري جواب هري را داد که انگار دارد با يک کودک 5 ساله صحبت ميکند: نگران نباش عزيزم تو حالت خوب نيست بهتره با من به درمانگاه بيايي همه چيز درست ميشه.هري بار ديگر هق هق را از سر داد و اين بار با صداي بلندتري گفت : خواهش ميکنم..جون همه ما در خطره بايد همين الان به پروفسور مک گونگال خبر بدم...

پروفسور سينسترا اين بار نيز با حالتي احمقانه گفت : عزيزم تو اصلا حالت خوب نيست...بهتره با من به درمانگاه بيايي تا مادام پامفري فکري...هري اينبار از کوره در رفت و فرياد زد : جون هاگوارتز در خطره مرگ خوارها امشب به اينجا حمله ميکنند....

- تو از کجا ميدوني پاتر ؟

اين صدا از پشت هري به گوشش رسيد..با چنان سرعتي سرش را چرخاند که تمام مهره هاي گردنش صدا کردند...با نگاهي سرشار از شادي به پروفسور مک گونگال نگاه ميکرد.براي لحظه اي هري کنترلش را از دست داد و خودش را در آغوش پروفسور مک گونگال انداخت و شروع به گريستن کرد...پروفسور مک گونگال با صدايي که جديت از جاي جاي آن ميباريد گفت : بس کن پاتر..بهتره همين الان به دفتر من بياي تا ببينم چه خبره ؟

هري اشک هايش را پاک کرد و به دنبال پروفسور به را افتاد.پروفسور نگاهي به او انداخت و گفت : تو که نميخواي با اين سر و وضع وارد دفتر دامبلدور فقيد بشي..؟؟؟ هري گفت : ولي پروفسور...!!

- ولي نداره هر چه زودتر لباست را عوض ميکني و به دفتر من ميايي ..

- آخه پروفسور...

- همين که گفتم

هري نگاهي ديگر به مک گونگال انداخت و به سرعت به سمت اتاقش رفت.در راه کوچکترين توجهي به ناله هاي جيني نکرد..در کمترين زمان ممکن لباسش را عوض کرد و نيم نگاهي هم به ساعت انداخت..عقربه ها ساعت 8 را نشان ميداند يعني کمتر از 14 ساعت براي بسيج کردن ارتشي در جهت محافظت از هاگوارتز وقت داشتند.

با سرعتي زياد طوري که حتي خودش هم نفهميد چگونه خودش را به دفتر مک گونگال رساند..اما به خاطر نداشت آن کلمه احمقانه اي که پروفسور مک گونگال به عنوان رمز انتخاب کرده بود چيست.با عصبانيت تمام شروع کرد به لگد زدن به مجسمه کله اژدري آنقدر عصباني بود که متوجه حضور تانکس پشت سرش نشد..تانکس دستش را روي شونه هري گذاشت و گفت : هي هري آروم باش..چي کار ميکني؟

- آه تانکس چه قدر خوشحالم که ميبينمت کلمه رمز را يادم رفته......هري پاتر...تانکس اين را با حالتي مسخره گفت و بعد با لبخندي جواب نگاههاي متعجب هري را داد ..چيزي که تعجب هري را افزون کرد باز شدن در دفتر مک گونگال بود..آه...خدايا..کلمه رمز اسم خود هري بود...اما هري براي فکر کردن به اين موضوع اصلا وقت نداشت.

به همراه تانکس وارد دفتر شد..ميخواست هر چه زودتر شروع به صحبت کند اما اينبار با جمعيتي انبوهي در دفتر روبه رو شد ديگر خبري از آن ابزار و وسايل عجيب نبود و فقط يک ميز طويل آنجا بود که صدها صندلي به دور آن بود در راس ميز هم اسکريم جيور نشسته بود...وزير سحر و جادو...دور تا دور ميز هم کساني نشسته بودند که کم و بيش براي هري آشنا بودند...آقا و خانم ويزلي...کيگزلي شکلبولت..آبرفورث دامبلدور..مک گونگال و ديگر اعضاي محفل و همچنين کساني که هري نميشناخت.اسکريم جيور با صداي بمش گفت : بشين پاتر ..!

هري با ترس و لرز بر روي صندلي نشست..درست روبه روي اسکريم جيور ولي انگار که فاصله آنها کيلومترها بود.!!

اسکريم جيور با اشاره سر به مک گونگال سخنراني را به او واگذار کردروفسور مک گونگال با صدايي رسا گفت..خيلي خب پاتر براي اعضاي انجمن امنيتي و همچينين ما اعضاي محفل توضيح بده که دقيقا چه اتفاقي افتاده ؟؟؟

هري که دهانش تا حالا باز مانده بود آن را بست و دوباره آن را باز کرد و شروع کرد به صحبت کردن : خب ميدونيد پروفسور...من يک خوابي ديدم ..ديدم که جاي هستم که تمام خاطرات گذشته ام به صورت تابلوهاي نقاشي وجود دارند.بعدش هم تابلوهاي را ديدم که خاطات امروزم ... يعني ديروزم را بازگو ميکردند..و در آخر عکس را ديدم که مربوط به امشب ميشد...ساعت 10...

مک گونگال با ريز سنجي پرسيد : چه چيزي را ديدي ؟

هري آب دهانش را قورت داد و گفت : من مرگ خوارها را ديدم....در هاگوارتز بودند...به سرکردگي ...لوسيوس مالفوي!!

اسکريک جيور که تا اين لحظه ساکت بود شروع به خنديدن کرد ..خنده اي مسخره که اعصاب هري را به هم ميريخت...اسکريم جيور با همان خنده گفت : اين حرف کاملا احمقانه است...ما لوسيوس مالفوي را امروز صبح پيدا کرديم...اطراف لندن..البته نه خودش را...جنازه اش را..لوسيوس مالفوي مرده..!

هري نميتوانست اين حرف را باور کند ..اين امکان نداشت ..لوسيوس مالفوي قرار بود امشب به همراه بقيه بقيه مرگ خوارها به هاگوارتز حمله کند...هري ايستاد و گفت : نه اين غير ممکنه من مطمئنم که اونها امشب به سرکردگي مالفوي به اينجا حمله ميکنند...

اسکريم جيور نگاهي احمقانه به اطرافيان انداخت و با خنده ديوانه واري گفت : آه...مثل اينکه حق با کورنليوس(فاج)بود...اين پسرک کاملا ديوانه است..

پروفسور مک گونگال نگاهي به اسکريم جيور انداخت و گفت : اما جناب وزير...پيشگويي هاي پاتر هميشه درست بوده...

اسکريم جيور نگاهي به مک گونگال کرد و گفت : آه...شما ديگر چرا اين حرف را تکرار ميکنيد ؟..اين حرفها ممکن است باعث بر هم خوردن رابطه انجمن امنيتي با اون محفل مسخره شما بشه..يعني واقعا فکر ميکنيد که يک مرده امشب به هاگوارتز حمله ميکنه ؟با اين کارهاتون جلسه امشب ما را به هم ريختيد.

مک گونگال نگاه خشمگيني به اسکريم جيور انداخت..سپس گفت : شکلبولت...پاتر را به درمانگاه ببر...حرفهايي هست که بايد تنها با جناب وزير بزنم...

کينگزلي از جايش بلند شد..اما هري با صداي بلندي گفت : نه..اونها امشب به ما حمله ميکنند ...خواهش ميکنم به حرف من گوش بديد..

ولي ديگر کاري از دست هري ساخته نبود..کينگزلي بازوهاي هري را گرفت و او را بيرون برد...هري ديگر نااميد شده بود و تقلا نميکرد و آرام قدم برميداشت.

ناگهان زخمش سوزش شديدي پيدا کرد.. هري تحمل درد را نداشت و بيهوش شد..و باز هم رويايي ديگر...هري صداي زني را ميشنيد...زني که خيلي خوشحال بود...هري انگار که اين صدا را از فرسنگها دورتر ميشنيد...ولي سعي ميکرد به آن نزديک شود...سرانجام منبع صدا را يافت..زني جلوي مردي زانو زده بود و ميگفت : متشکرم ارباب..من اين ماموريت را به بهترين نحو انجام خواه داد...ما پيروز ميشويم....

و سوزشي دوباره و هري به هوش آمد...خودش را در درمانگاه يافت در کنار رون..هرميون و جيني با نگاهي آشفته اطراف را کاويد..بعد با صدايي که انگار از اعماق دره اي ساطع ميشد گفت : مرگ خوارها امشب به هاگوارتز حمله ميکنند...سپس نگاهي به ساعت انداخت..ساعت 10 صبح بود..هري گفت :

12 ساعت ديگه...رهبر مرگ خوارها توي اين حمله....بلاتريکس لسترنجه!!

                                            *نویسنده : پژمان*